Boodschappen halen zou een olympische sport moeten worden

Voor de mevrouw die achter mij stond in de rij bij de kassa.

Vanochtend keek ik toe hoe mijn moeder de boodschappen uit de kar pakt en legt deze op de band bij de kassa. “Wat is het eigenlijk ook veel werk vind je niet? Eerst pak je alles in de kar, nu moet het er weer uit”. Achter me staat een mevrouw die al op leeftijd is. Oeps, betrapt dacht ik. Ze heeft gezien dat ik niets doe en mijn moeder al het werk.
Ik knikte en zei volmondig: “U heeft helemaal gelijk mevrouw, het zou veel makkelijker moeten kunnen”. Ze wees naar mijn moeder en zei dat het voor mij al makkelijker was.

Op de weg terug naar huis hoorde ik keer op keer de opmerking van deze mevrouw. Het ís inderdaad veel werk. En dan vinden wij (wij in de zin van mensen met chronische pijn of vermoeidheidsklachten) het raar dat boodschappen halen zo vermoeiend is. En ja, doordat mijn moeder de boodschappen in en uitpakt is het voor mij makkelijker.

Maar lieve mevrouw, weet u waarom mijn moeder de boodschappen uitpakt en niet ik? Het is niet de reden dat de jeugd tegenwoordig zo lui is en niets wilt doen.

Zodra ik “even” boodschappen gaat halen begint mijn batterij leeg te lopen. Het woordje “even” is dan ook niet zo even.

  • Vanwege de “fibro fogs”, schrijf ik alle benodigdheden op een briefje. Soms weet ik ineens even niets meer. Dan kom ik niet op woorden, weet ik niet meer wat ik heb gedaan, vergeet ik waar alles staat en wat ik nodig heb. In de winkel streep ik met een pen door wat ik gehad heb. Zo blijft het voor mij overzichtelijk.
  • In de winkels draaien de koelingen volop. Voor mij betekent dat (ook met deze warme temperaturen) dat ik een jasje aan moet doen. Kou voor mijn spieren is op zijn minst gezegd niet echt prettig. Voor mij een reden om bepaalde winkels te vermijden. Zo ben ik van de week in een supermarkt geweest van een grote keten. Een hele leuke winkel, maar alle koelvakken waren open. Dit is voor mij de reden dat ik daar gelijk nooit meer kom.
  • Doordat wij in een klein dorpje wonen, zijn wij gemiddeld 15 minuten met de auto onderweg om boodschappen te kunnen halen in een centrum met meerdere winkels bij elkaar. Tijdens het autorijden moet je je concentreren op de weg wat voor mij meer energie kost dan bij een gemiddeld persoon. Dat is de reden dat mijn moeder een parttime privé taxichauffeur voor mij is.
  • Indien er een keuze is pak ik altijd de minder diepe kar. Zo hoef ik minder ver te bukken om de boodschappen in en uit de kar te pakken.
  • De boodschappen oppakken, bekijken en in de kar doen kost voor mij energie en kracht. Nu zal je denken: “maar zoveel weegt het toch niet?”. Nee dat klopt. Maar voor mij weegt het al meer dan genoeg.
  • De boodschappen moeten nu worden opgepakt en op de band worden gelegd bij de kassa. Wéér bukken en weer de boodschappen in je handen houden. Oja, had ik al verteld dat elke keer als ik iets in mijn handen heb ik een pijnscheut krijg? Nadat de cassiere de producten gescand heeft, moeten alle boodschappen weer ín de kar. Weer je handen gebruiken en weer bukken..
  • Na het afrekenen moeten de boodschappen nog in de auto. Een volle boodschappentas kan ik niet tillen. Een halve wel. Ik zet dan ook de tassen rechtop in de auto en vul deze tot de helft met boodschappen. Wanneer mijn moeder mee is tilt zij voor mij de boodschappen.
  • Terug naar huis rijden. Gelukkig doet mijn moeder dat. Mijn energie en concentratielevel is zo laag dat de kans op een ongeluk groter wordt.
  • Eenmaal thuis aangekomen moeten de boodschappen nog naar binnen getild worden én op de plek gezet worden. Maar ga je niet eerst bijkomen van het halen? Dat zou ik wel willen, maar eerst moeten alle koelkast en diepvriesproducten opgeruimd worden. Wéér bukken en de producten in je handen? Ja, helaas wel.

We gaan even kort samenvatten: In totaal heb je nu minimaal vijf keer de boodschappen in je handen gehad en heb je gebukt. Dit doe je elke keer mét pijn of terwijl je zo ontzettend moe ben. En dan praten we nog maar niet over het feit wat je de rest van de dag gaat doen.

Mevrouw, u heeft helemaal gelijk. Het is veel werk en het zou makkelijker moeten kunnen! Ik mag mezelf gelukkig prijzen met een hele lieve moeder die altijd voor me klaarstaat. Doordat zij vanochtend heeft geholpen kon ik vanmiddag met vriendinnen afspreken. Mam, ik zou dit veel vaker moeten zeggen: je bent geweldig!

Liefs,
Sharon

Add A Comment