Je leeft vandaag, geniet ervan! door Miranda

Au mijn rug

14 juni 2004, een zwarte dag in mijn geschiedenis. Die dag bezeerde ik mezelf tijdens het aantrekken van mijn paardrijlaars. Ik had veel pijn maar dacht ik moet gaan rijden, gaat het vanzelf over. Dat ging het dus niet. Hoe ik met de auto ben thuis gekomen kan ik niet vertellen, met oogkleppen op ben ik naar huis gegaan om vervolgens daar door mijn partner uit de auto getild te moeten worden omdat ik geen gevoel meer had in 1 been.

Hernia

De huisarts dacht aan een hernia en stuurde mij door naar een fysiotherapeut. Na de 1ste behandeling ben ik tegen de vlakte aangegaan, de therapeut verwees mij door naar een manueel. Van de manueel mocht ik niet fietsen, niet auto rijden, niet paardrijden, niet zitten maar ook niet liggen. 3 x per week moest ik een behandeling ondergaan, van lantaarnpaal naar lantaarnpaal strompelend deed ik anderhalf uur over een enkeltje. Mijn dagen waren dus best een beetje druk op deze manier.

Vooruitgang maar geen genezing

Ondanks dat ik met hele kleine stapjes vooruitgang maakte bleef ik beperkt door pijnklachten. We wilde graag een diagnose hebben zodat we ook wisten hoe we aan die genezing konden werken. Hiervoor hebben we menigmaal ruzie gemaakt met de huisarts. Des te harder kwam dan na maanden de diagnose en de gevolgen hiervan binnen. Het enigste dat ik weet over dit gesprek dat mij met klem werd afgeraden om mijn hobby paardrijden te beoefenen. Al het andere doet er niet toe, die arts beroofde mij van mijn droom, om weer te kunnen paardrijden.

Nooit meer paardrijden

Daar was voor mij geen enkele sprake van. Paardrijden is mijn lust en mijn leven al vanaf klein kind af aan, dat kunnen ze me niet ontnemen. Daarbij had ik er een sport van gevraagd om de behandelingen bij de manueel steevast te beginnen met mijn openingszin, mag ik al paardrijden? De 1ste keer dat ik weer op een paard zat wilde ik er direct weer vanaf. Dat bracht me heel veel verdriet, mijn hart en mijn hoofd wilde paardrijden maar mijn lichaam liet me in de steek. Mijn omgeving verloor het begrip voor de situatie, inmiddels liep ik redelijk normaal, conclusie zeur niet en stop met je aanstellen. In mijn wanhoop om teug te keren in het zadel heb ik uren op internet gezocht naar geschikte behandelingen, waarvoor ik niet in aanmerking kwam omdat ik te jong was volgens de doktoren. Dikwijls heb ik mijn woede geroepen dat ik ook te jong was om het leven te leven dat ik nu leed.

De oplossing

In 2009 dachten mijn behandelaars de oplossing gevonden te hebben. Ze spoten mijn zenuwen helemaal dood zodat ik geen pijn meer zou kunnen waarnemen. Door het gebrek aan voorlichting, een arts die het geduld niet kon opbrengen om te wachten tot de verdoving zijn werk deed heeft het mij 2 ½ jaar van mijn leven gekost om van deze ingreep te herstellen. Het was een hel. Uiteindelijk deed het wel wat het moest doen, ik neem niets meer waar in mijn onderrug, dus ook niet als mijn wervelkolom bijvoorbeeld scheef staat. Daarnaast heeft het lichaam nu in mijn bovenrug een plek gezocht om naar buiten te komen met klachten.

Foto: Miranda

Ik rijd weer paard

Voor de ingreep was ik al in staat om weer pijnvrij te genieten op een paardendrug, dat werd me ontnomen door de ingreep. Maar 2 ½ jaar later was het mogelijk om 1 paard per dag pijnvrij te rijden. Mijn droom heb ik behaald, dankzij mijn doorzettingsvermogen, dankzij behandelaars die mij geholpen hebben mijn droom te bereiken, dankzij de liefdevolle en eindeloze steun van mijn ouders en instructeur. Elke dag moet ik er opnieuw voor werken om ervoor te zorgen dat ik mijn passie kan beoefenen. Ik plan de paardrijmomenten zorgvuldig in. Heb ik een drukke dag, dan voorkom ik dat ik die dag ook nog zo nodig moet paardrijden. Ik heb moeten leren om mijn behoefte aan te passen aan de kleinste signalen van mijn lichaam. Ontdek ik 1 negatief “woord” dan rij ik niet. Ik rij liever nog die enkele keer per week voor de rest van mijn leven dan nu zonodig dagelijks te forceren en misschien volgend jaar echt mijn paardrijlaarzen in de wilgen te hangen.

Je leeft vandaag, geniet ervan

Je leeft vandaag, morgen is toekomst en een cadeau. Haal het maximale plezier uit je dag, morgen is je dag misschien nog wel slechter dan vandaag. Ga niet bij de pakken neer zitten maar geniet van de dingen die je wel kunt en die je doet!

Geschreven door Miranda van Dongen.
Miranda, of miep zoals ze zich zelf noemt, heeft zelf ook een blog.
Bekijk haar blog hier!

Wil jij ook een blog schrijven voor Energyment? Dat kan, meld je hier aan.

Comments

  1. Harald

    Wat een mooi verhaal. Het grijpt me ontzettend aan. Vooral het hebben van een partner die altijd klaar staat wanneer de nood hoog is zou voor iedereen bereikbaar moeten zijn !

Add A Comment