Luisteren naar je onderbuikgevoel? Dit heeft het mij gebracht..

Deze week is voor mij niet zomaar een week. Elk jaar sta ik even stil bij de beslissing die ik onderhand 6 jaar geleden heb genomen. Een beslissing die een groot impact heeft gehad op mijn leven en dit nog steeds elke dag heeft.

De bodem was bereikt

Zes jaar geleden was namelijk de tijd dat mijn lichaam de bodem van de put had bereikt. Op dat moment kon ik slechts een paar meter lopen. De pijn die ik ervaarde kon ik niet beschrijven. Het leek wel alsof ik door drie treinen, twee bussen en een auto was overreden. Vele nachten bracht ik gillend op de eerste hulp in het ziekenhuis door. Uiteindelijk lag ik high van de morfine op de bank.

Ik weet nog goed dat ik dacht: “Is dit hoe je je leven wilt doorbrengen?” Natuurlijk niet. Dit is geen leven voor een (toen nog) tiener. Op dat moment was het voor mij genoeg. Ik zei tegen mezelf: “Dit is de grens. Vanaf nu ga ik alles eraan doen om mijn lichaam sterker te maken”. Dit was hét moment voor mij dat ik doorkreeg dat ik zélf het probleem veroorzaakte. Ik keek namelijk naar wat ik niet meer kon. Ik kon niet meer fietsen, niet meer wandelen, geen sociaal leven meer onderhouden en alleen maar high op de bank liggen met aangespannen spieren. Ik kon me niet meer ontspannen. Letterlijk én figuurlijk niet.

Revalideren

In overleg met verschillende artsen uit het ziekenhuis meldde zij mij aan voor een revalidatieprogramma. Ik zou intern verblijven en intensief aan het werk gaan om te herstellen. Na een wachttijd van een aantal maanden was het zover. Na de intake en een rondleiding kreeg ik al een raar gevoel. Was dit wel iets voor mij? Ik werd in een groep geplaatst met gelijkgestemden. Elk persoon zat daar voor zijn of haar pijn of vermoeidheid. Bij elke beweging hoorde je ze kreunen. Ik weet tot op de dag van vandaag nog heel goed dat ik dit vreselijk vond. Het sterkte mijn pijn alleen maar aan.

Na de eerste nacht twijfelde ik nog, maar na een aantal gesprekken wist ik het zeker. Dit is niet de manier wat voor mij zou gaan werken. Continu gefocust zijn op de pijn. Een pijndagboek bijhouden, elk moment van pijn beschrijven. Je zou constant met de pijn bezig zijn. Toen zette ik daar al mijn vraagtekens bij en dat doe ik nog steeds.

Gesprekken met artsen en psychologen volgde. Ze probeerden me nog tegen te houden. Dat dit écht het beste voor mij was. Toch was ik eigenwijs en ik ging mijn onderbuikgevoel achterna. Ik stopte per direct met de revalidatie. Mijn ouders waren dan ook verbaasd toen ik ineens met de koffer weer op de stoep stond na slechts 1 dag.

Hoe nu verder?

Mijn passie vanaf kinds af aan zijn paarden. Zodra ik een paard zie voel ik mij automatisch beter. Mijn hersenen hebben dat zo geprogrammeerd. Ik associeer paarden met positiviteit. Geluk zeg maar. Mijn droom om paard te rijden had ik jaren daarvoor opgezegd. Ik kon het niet meer vanwege de pijn. Toch was die droom er nog steeds. Zo kwam ik op het idee om paardrijden te gebruiken als therapie. Ik werd er én gelukkiger van én paarden zijn een van de beste spiegels die er bestaan. Maar dat dat in mijn voordeel en nadeel zou werken kwam ik later achter.

De plaatselijke manege belde ik op. Ze kende mij nog van vroeger van de eerste rijlessen. Ik legde de situatie uit en zij gaven aan dat ik op woensdagochtend mee kon rijden. Doordat ik al ervaring had met paardrijden kon ik zelf beslissen wanneer ik in de les kwam en wanneer ik eruit ging. De eerste keer zat ik nog geen vijf minuten op het paard. Ik huilde op het paard van de pijn en stapte af. De hele week heb ik er van bij moeten komen. Toch waren die vijf minuten voor mij geweldig. Even was ik uit mijn hoofd en had ik weer plezier.

De keren die daarop volgde kon ik het steeds beter en langer volhouden. Uiteindelijk kon ik na een jaar een uur paardrijden volhouden. Soms reed ik zelfs twee keer per week. Mijn droom werd werkelijkheid. Ik kan weer paardrijden!

Ik als ruiter wil graag dat het paard ontspannen loopt. Dat het zijn spieren loslaat en de juiste spieren aanspant. Maar zelf zat ik er ongelooflijk gespannen op. Niet omdat ik het eng vond, maar omdat ik niet wist hoe ik me moest ontspannen. Het paard kon moeilijker ontspannen en zo merkte ik aan het paard wanneer ik gespannen zat. Op deze manier kon ik weer de focus leggen op mijn ontspanning. En dit werkte. Ik kreeg steeds minder pijn en kon steeds meer rijden.

Na dit jaar besloot ik om weer te gaan studeren. Met behulp van een aangepast rooster heb ik mijn opleiding uiteindelijk kunnen afmaken. Mijn diploma heb ik behaald. Laatst kreeg ik te horen dat ik toen een van de eerste studenten was met een chronische vermoeidheid/pijnklachten. Ze hadden nog nooit zo’n ernstig geval meegemaakt. Dat was toen der tijd nog niet zo bekend.

We spoelen een aantal jaar vooruit

Als ik toen mijn onderbuikgevoel niet achterna was gegaan, was ik nooit zover gekomen. Op dit moment is mijn pijn met 90% afgenomen en mijn vermoeidheid met 70%. Ik heb mijn lichaam én geest leren kennen en heb hierdoor zoveel geleerd. Na ruim 11 jaar klachten noemen mensen mij een ervaringsdeskundige en kwamen steeds meer mensen naar me toe voor advies.

Ik merk dat mensen behoefte hebben om erover te praten. En ik had mijn nieuwe passie gevonden. Andere mensen helpen om hun leven te verbeteren. En zo werd de community van Energyment geboren.

Er is op facebook een besloten groep waar je lid kunt worden van de community.

De community is een plek waar je:

  • Samen met anderen contact kunt leggen
  •  Informatie, tips en trucs, allemaal bij elkaar
  • Je een eigen groep kunt aanmaken
  • Elkaars berichten kunt “liken”
  • Recepten kunt vinden die energie geven
  •  En… één op één vragen kunt stellen aan mij.

Zie ik je daar?

Liefs, Sharon

Ps: Of ik nu nog steeds rijd? Jazeker, ik heb daarna lessen gevolgd voor springen en eventing en heb een tijdje paarden getraind die ofwel een trauma hadden opgelopen of werden bestempeld als “levensgevaarlijk”. Op dit moment rijd ik een rustiger paard en gebruik ik deze tijd voor mijzelf. Even geen prikkels. Heerlijk genieten in de buitenlucht!

Dit betekent niet dat revalideren niets voor jou hoeft te zijn. In tegendeel, het kan je zelfs helpen. Deze blog is bedoeld om je te inspireren dat het ook anders kan. Het is niet de enige keus die je hebt. Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen geluk. Ga je gevoel achterna wat voor jou juist is!

Add A Comment